((صحبت و خلوت)) از نگاه مولوي در مثنوي معنوي

صحبت (هم نشینی) و خلوت (گوشه گیری) از آداب و شروط لازم و مهم سلوك است و چون نقش مهمی در تكامل معنوی و روحی سالكان و شكوفایی استعدادها و نیروهای بالقوه ی روحانی دارد، در تصوف و عرفان حائز اهمیت است مولوی در آثار خویش به ویژه مثنوی، در كنار سایر موضوعات عرفانی به موضوع صحبت و خلوت نظر داشته ودر این زمینه اشارت زیبا آموختنی دارد. این نوشتار معنای لغوی و اصطلاحی صحبت و خلوت و نیز دیدگاه مولوی در این زمینه بررسی و تحلیل كرده و سرانجام به مقایسه ی صحبت و خلوت پرداخته است. روش تحقیق در این پژوهش تحلیلی -توصیفی و بر پایه ی منابع كتابخانه ای است. این پژوهش نشان داده است كه مولوی در معنی صحبت و خلوت، سلبی یا ایجابی حكم نكرده، بلكه رجحان یكی از ان دو را منوط به اختلاف احوال و مراتب سالكان، مقام و منزلت یاران و هم نشینان ، ادوار مختلف سیر و سلوك دانسته، لیكن خود صحبت را بر خلوت مرجع شمرده است البته به شرط آن كه حشر و نشر یا صالحان باشد نه با طالحان.