كنكاشي بر تاثير متقابل توسعه روستايي و فعاليتهاي آبخيزداري

بلوغ اندیشه ها و تلاش پیگیر و اقدام مصممانه روستائیان، عشایر و حوزه نشینان برای بهسازی جامعه خویش، از طریق خودآموزی، خودیاری و همیاری كه مقدمه توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی م یباشد از اصول زیربنایی و نتایج توسعه روستایی است. فلسفه این حركت دلالت بر ارزشمندی و اهمیت اجتماع و مردم و ضرورت جامعیت زمینه ها و وسعت دیدگاهها و افق های مطلوب برای آنان دارد.عمران روستایی بر ایجاد تحول و توسعه در تمام سطوح و اقشار و بر عموم زمینه های عملیاتی مرتبط تاكید داشته و جامعیت در رونق فعالیتهای اقتصادی از یكطرف و حفظ و بقای محیط زیست و رسیدن به پایداری در توسعه از طرف دیگر از مبانی خدشه ناپذیر آن است. در این راستا، جامع نگری و توسعه همه جانبه مستلزم مطالعه و اجرای فعالیتهای میدانی و اجرایی بصورت مجموع های از فعالیتها و دوری از نگرش تك بعدی است. در یك برنامه ریزی توسعه ای جامع، كلیه عوامل انسانی، غیرانسانی، محیطی و زیستی مورد بررسی و كنكاش قرار می گیرد. با توجه به معیارهای علمی و كاربردی فوق، حوز ههای آبخیز می توانند به عنوان یكی از مطلوبترین و جامع ترین واحدهای برنامه ریزی توسعه روستایی در نظر گرفته شده و در آن فاكتورهای متعدد فیزیكی (آب و خاك و...)، موجودات زنده (گیاه، انسان، دام)، مسائل اقتصادی- اجتماعی و... با رابطه تنگاتنگ و غیر قابل تفكیكی كه دارند، بعنوان یك مجموعه ای پیچیده و كامل، مبنای كار توسعه روستایی و برنامه ریزی قرار گیرند.مقاله حاضر كه به روش كتابخان های وهمچنین با كمك از تجارب مولف تهیه شده است، اهداف، اصول و ارتباط توسعه روستایی و فعالیتهای آبخیزداری را بصورت تحلیلی مورد نقد و بررسی قرار داده و در آخر پیشنهادات مربوط را جهت بهبود و تسریع این روند ارائه می نماید.