معنا و مفهوم شناسي شهر ايراني- اسلامي؛ مباني نظري و مصداق ها

موضوع شهر ایرانی- اسلامی همواره با رویكردهای متفاوت مواجه بوده است. هر اندیشمند، دانشمند وكارشناسی از زاویه ای بر آن نگریسته و متناسب با داده های خود تعریفی ارائه كرده است. در این بین پرداختن به مقولات و مفاهیم وابسته و مرتبط به آثار شهرسازی ایرانی كه خود را متصف به جهان بینی اسلامی می داند و قصد در بازنمود و پدیدارسازی هر آنچه را دارد كه در روند دستیابی به حیات طیبه و هسمتند زمینی تأثیر دارد از مهمترین موضوعات و دغدغه های اندیشمندانی است كه بناها، فضاها و شهر را مكانی در راستای سلوك انسانی و تعالی روحی و معنوی انسان می دانند. جمعیت دین اسلام و ارتباط وثیق و عمیق میان جنبه های گوناگون اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی، سیاسی، اعتقادی، ذهنی و نمادین آن با یكدیگر، موجب گردیده كه بررسی نسبت میان اسلام و شهر نیز از زوایا و جنبه های مختلف، همواره مورد مداقه علمی و تجربه های عملی بسیاری از محققان و طراحان شهری اسلامی و غیر اسلامی در طول تاریخ باشد. این مقاله با روش پویشی و فرا تحلیی، ضمن بررسی معنا و مفهوم شهر اسلامی و ایرانی- اسلامی، با توجه به جامعیت و بالندگی مفهوم شهر اسلامی، به عنوان مصداق به یكی از شاخص های هویت دهنده به شهر ایرانی- اسلامی، كه موضوع مدیریت آن است، با الهام از مبانی ایرانی-اسلامی ویژگی های بومی مطلوب محله ای و مدیریت توسعه محله ای ارائه نموده است.