بررسي هيستوپاتولوژيك دقت تشخيص پوسيدگي اينتر پروگزيمال در راديوگرافي هاي بايت وينگ ديجيتال غيرمستقيم و بايت وينگ با فيلم

Proximal Caries Detection Accuracy Using Intra Oral Digital Bitewing Radiography and Conventional Intra oral Bitewing Radiography with Film

سابقه و هدف: راديوگرافي‌ها براي تشخيص پوسيدگي‌هاي بين دنداني ضروري است. هدف از اين مطالعه مقايسه قابليت تشخيصي پوسيدگي‌هاي اينترپروگزيمال در راديو گرافي بايت وينگ ديچيتال غير مستقيم و بايت وينگ با فيلم مي‌باشد. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه توصيفي كراس سكشنال، 100 دندان كشيده شده انسان مورد استفاده قرار گرفت. راديوگرافي‌هاي بايت وينگ داخل دهاني ديجيتال و معمولي به دست آمده و تصاوير توسط دو مشاهده‌گر ارزيابي و نمره‌دهي شد. سپس نمرات راديوگرافي‌ها با مقاطع هيستولوژيك دندان‌ها (به عنوان استاندارد طلايي) مقايسه شد و دقت تشخيصي راديوگرافي‌ها ارزيابي گرديد. يافته‌ها: تفاوت در حساسيت و ويژگي در بين دو تكنيك انجام شده از نظر آماري معني‌دار نبود (0/05

Background and purpose: Radiographs are essential for detecting proximal caries. The aim of this study was to compare proximal caries detection using intra oral bitewing with film and digital bitewing. Materials and methods: Digital bitewing and conventional bitewing radiographs were taken from 100 extracted human teeth. Proximal caries depths in radiographs were scored by two oral and maxillofacial radiologists. Then the teeth were sectioned to evaluate and score the depth of caries lesions in proximal surfaces under microscope. Scores of radiographic and histopathologic assessments were compared using ROC curve analysis. Results: The differences of sensitivity and specificity of two techniques were not statistically significant. Conclusion: Accuracy of both radiographic techniques was found to be similar in this study.