تأثير ساختار نظامي سوريه بر سياستگذاري امنيتي جمهوري اسلامي ايران

The Effect of the Syrian Military Structure on the Security Policy of the Islamic Republic of Iran

پس از آغاز جنگ داخلي در سوريه و درخواست كمك دولت اين كشور، جمهوري اسلامي ايران ايجاد و تقويت امور نظامي موازي را به عنوان بخشي از سياست‌هاي امنيتي خود در سوريه در دستور كار قرار داد. با وجود نقش مثبت ساختارهاي نظامي موازي، شواهد عيني حكايت از احتمال بالاي انحلال يا تضعيف اين ساختارها در شرايط پساجنگ دارند. لذا در شرايطي كه نهاد ارتش از كارايي لازم براي مهار تهديدهاي احتمالي امنيتي در آينده برخوردار نيست، اين پرسش مطرح است كه بايسته‌هاي سياستگذاري امنيتي جمهوري اسلامي ايران در سوريه پسا جنگ چيست؟ بر اين اساس، مقاله پيش‌رو بر اين فرضيه استوار است كه جمهوري اسلامي ايران بايد سياستگذاري امنيتي خود در سوريه پسا جنگ را به سمت حفظ قانوني ساختارهاي موازي نظامي سوري‌ و غير سوري‌ تبار در چارچوب اجراي استراتژي تداوم حضور مستشاري در اين كشور سوق دهد.

After the onset of the civil war in Syria and the request for help from the Syrian government, the Islamic Republic of Iran consider the paramilitary mechanism's establishment and reinforcement part of its security policies in Syria. Despite the positive role of parallel military structures, objective evidence suggests a high probability of dissolving or weakening these structures in post-war situations. Therefore, when the military institution does not have the necessary capabilities to restrain future security threats in the future, the question is: What are the security requirements of the Islamic Republic of Iran in Syria after war? Accordingly, this article is based on the hypothesis that the Islamic Republic of Iran should push its security policy in post-war Syria to maintain the legality of Syrian and non-Syrian paramilitary structures in the context of implementing a strategy for the continuation of an adventurous presence in the country.