شناسايي راهبردهاي بخش دولتي در مواجهه با سازمان‌هاي مردم‌ نهاد در فرآيند خط‌‌ مشي‌گذاري عمومي در ايران؛ مطالعه موردي: حوزه محيط زيست و منابع طبيعي

Identification of Government Sector Strategies Regarding to NGOs along Public Policy Process in Iran; Case study: Environment and Natural Resources Area

جامعه مدني در كنار بخش خصوصي و دولت، ركن سوم توسعه در حكمراني خوب به شمار مي‌رود. ضرورت تعامل بخش دولتي با سازمان‌هاي مردم‌نهاد، به منزله موتور محركه جامعه مدني، امري انكارناپذير است. سازمان‌ها و نهادهاي گوناگون بخش دولتي، اعم از دولت و مجلس، با سازمان‌هاي مردم‌نهاد، هم هنگام طرح مسئله، هم در اجرا و هم در نظارت خط‌‌مشي‌ها ارتباط برقرار مي‌كنند. هدف اين پژوهش، شناسايي راهبرد‌هايي است كه بخش دولتي در قبال اين سازمان‌ها به كار مي‌گيرد تا مراوده را در اين فراگرد، مديريت كند. يافته‌هاي مطالعه چند مورد از مراودات اين دو بخش، نشان مي‌دهد كه بخش دولتي در ايران در مواجهه با سازمان‌هاي مردم‌نهاد، پنج نوع راهبرد كلي را به كار مي‌گيرد: تقابلي، بي‌تفاوتي، رياكاري، همكاري و زيرساختي. به منظور رسيدن به تعامل اثربخش نياز است كه بخش دولتي به تدريج از سه راهبرد اول فاصله گرفته و در جهت تقويت راهبرد‌هاي زيرساختي و همكاري بكوشد.

Civil society, along with private sector and government, is the third pillar of development in good governance. Necessity of interaction between government sector (including the state and the assembly) and nonprofit sector, as the driving force of civil society, is undeniable. Various bodies and organizations of government sector interact with NGOs at problem identification, policy development, execution and evaluation stages. The purpose of this paper is to identify strategies of government sector regarding NGOs to manage the relationship throughout the policy process. Findings of multiple case study of the two parties’ relationships, revealed that government sector apply five types of strategies: confrontational, indifferent, hypocrite, cooperative and fundamental. In order to reach effective interaction, government should move from the first three strategies to the last two ones