نقش سلامت معنوي، خودكارآمدي، و استعداد اعتياد براي پيش بيني افراد معتاد و غير معتاد

On the Predictive Role of Spiritual Health and Self-Efficacy in Addiction Potential among Addicts and Non-Addicts in Jiroft

هدف: هدف از پژوهش حاضر بررسي نقش سلامت معنوي، خودكارآمدي، و استعداد اعتياد براي پيش بيني افراد معتاد و غير معتاد شهرستان جيرفت بود. روش: مطالعه حاضر توصيفي از نوع همبستگي بود. جامعه ي آماري پژوهش تمامي معتادان مرد مراجعه كننده به مراكز ترك اعتياد سرپايي و افراد مرد غير معتاد شهرستان جيرفتدر سال 1394 بودند. روش نمونه گيري به ترتيب تصادفي ساده و در دسترس بود كه 136 نفر معتاد و 147 نفر غيرمعتاد به عنوان نمونه انتخاب شدند. يافته ها: نتايج رگرسيون لجستيك نشان داد كه هر سه متغير سلامت معنوي (P<0/04)، خودكارآمدي (P<0/001) و استعداد به اعتياد (P<0/03) توانستند بطور معناداري دو گروه را از هم تفكيك كنند. نتيجه گيري: بنابراين در كنار روش هاي معمول ترك، آموزش سلامت معنوي و دينداري وآموزش خودكارآمدي به ويژه در افراد مستعد اعتياد مي تواند در كاهش وابستگي به اعتياد نقش ايفا كند.

Objective: The present study aimed to examine the relationship of spiritual health and self-efficacy with addiction potential among addicts and non-addicts in Jiroft. Method: The method of the present study was correlational. The statistical population of this study included all male addicts who had referred to drug rehab centers and male non-addicts of Jiroft in 2015. From among the population, 136 addicts and 147 non-addicts were selected as the sample via simple random and convenience sampling methods, respectively. Results: The results of logistic regression analysis indicated that all the three variables of spiritual health (P<.04), self-efficacy (P<.001), and addiction potential (P<.03) could significantly discriminate the two groups from each other. Conclusion: Therefore, training spiritual health and religiosity as well as training self-efficacy to clients, especially to people with addiction potential can play a crucial role in decreasing their dependence on drugs in addition to conventional withdrawal methods.