چگونگي شناسايي نيازمندي‌ها براي ايجاد نرم‌افزار خود انطباق در شرايط عدم اطمينان نيازمندي

يكي از چالش‌هاي اساسي در توليد سيستم‌هاي نرم‌افزاري، به روز رساني نيازمندي‌ها در مرحله توليد و اجرا است كه مي‌تواند ناشي از عدم اطمينان از فهم و خواسته ذي‌ نفعان باشد. عدم اطمينان در نيازمندي،‌ لزوم توليد يك معماري انعطاف‌پذير و قابل انطباق جهت مديريت‌كردن ريسك سيستم در مرحله اجرا را ايجاد مي‌كند. مدل‌كردن عدم اطمينان در فرايند توليد نرم‌افزار و انطباق معماري نرم‌افزار با تغيير نيازمندي‌ها در زمان اجرا به صورت خودكار از جمله راه حل‌هايي هستند كه در اين زمينه مطرح مي‌شوند. جهت پياده‌سازي و اجرايي‌ نمودن سنجش و رفع عدم اطمينان نيازمندي در مراحل توليد و اجرا از طريق مدل‌سازي و خودكارسازي آن، نيازمند كمي و محاسباتي‌نمودن نيازمندي هستيم. اين مقاله ضمن تبيين منابع عدم اطمينان، به كمي‌كردن نيازمندي‌‌ها و ويژگي‌هاي توصيفي و كيفي مي‌پردازد. به اين ترتيب، تصميم‌گيري در هر مرحله از فرايند توليد نرم‌افزار، مبتني بر محاسبات عددي مي‌باشد كه راهي براي خودكارسازي توليد نرم‌افزار است.