محاسبات ابري؛ رويكردي نوين در معماري فضاي اطلاعاتي

محاسبات ابري يا پردازش[1]، توانايي ارائه ي منابع و ظرفيت هاي فناوري اطلاعات از طريق اينترنت مي باشد و رويكرد جديدي در معماري است كه بر اين ايده استوار مي باشد كه منابع مبتني بر اينترنت سريع تر، با هزينه كمتر و تنوع بيشتري مي توانند در اختيار گرفته شوند. به واقع مي توان گفت؛ محاسبات ابري يك مدل معماري فضاي اطلاعاتي است كه امكان دسترسي شبكه اي - متناسب و مبتني بر تقاضا- به انبوهي از منابع محاسباتي (رايانشي) مشترك (مانند شبكه ها، سرورها، بانك هاي اطلاعاتي، برنامه هاي كاربردي و سرويس ها) را با هزينه هاي بسيار پائين، نوآوري و قابليت توسعه ي بسيار بالا همچنين بدون محدوديت زماني و مكاني، فراهم مي كند و بر اين اساس، قابليت هايي را ارائه مي دهد كه محاسبات ابري را به رويكردي راهبردي تبديل كرده است. از اين منظر، امنيت و تبادل اطلاعات از يك سو با فرصت هاي رشد و از سويي ديگر با چالش هاي جديدي روبه رو مي شوند. در نتيجه، با توجه به ضرورت و اهميت موضوع همچنين ويژگي هاي اين نوع از معماري (استفاده از ابرها، شبكه ها و مراكز مختلف، همچنين تركيب و تطبيق سرويس هاي گوناگون و تناسب دامنه و سرعت و امنيت دستيابي به اطلاعات)، محور اصلي مطالب مقاله ي حاضر پرداختن به اين شيوه ي نوين معماري از منظر سازمان هاي اطلاعاتي مي باشد.