كاربست الگوي بومي قدرت نرم در روند سياست خارجي جمهوري اسلامي ايران

امروزه جهانيشدن همگام با ايجاد تحول در ساير حوزههاي حيات بشري، باعث تغيير در ماهيت و اشكال قدرت و افزايش تاثير قدرت نرم بر روند سياست خارجي كشورها شده است؛ بهنحوي كه قدرت نرمافزاري ضمن برخورداري از هزينه و خطرپذيري كمتر نسبت به قدرت سختافزاري، زمينه را براي ظهور و قدرتسازي بازيگران متوسط و منطقهاي در عرصهي روابط بينالملل فراهم آورده است. در اين راستا، شكاف عميق موجود بين پتانسيلهاي بسيار و دستاوردهاي اندك جمهوري اسلامي ايران در حوزهي قدرت نرم به دليل فقدان الگوي بومي كاربست اين مفهوم در سياست خارجي كشور از يك سو، و ضرورت مضاعف الگومندي سياست خارجي و همچنين مقابله با برداشت توصيفي و هژمونيك از قدرت نرم در مفهوم غربي آن از سوي ديگر، باعث شده است تا نگارنده در اين مقاله تلاش نمايد تا از رهگذر ارائهي يك «الگوي بومي منبعمحور» از قدرت نرم و «كاربست آن در سياست خارجي جمهوري اسلامي ايران»؛ ضمن شكستن انحصار الگوي فعلي، زمينهي بهرهمندي كشور از كارويژههاي نرمافزاري قدرت را در حد توان فراهم آورد.