نظريه سياسي راديكال در بستر سرمايه داري متأخر : «قدرتِ سازنده» در انديشه آنتونيو نگري

پس از جنگ دوم جهاني با چرخش نظريه­ سياسي بسوي فلسفه­ هاي اسپينوزا و نيچه، شاهد قوام نظريه سياسي راديكال متأخر در اروپا هستيم. بويژه پس از دهه ­ي 1990 و در پي تعميق پديده جهاني­ شدن، نقد بنيادين مفاهيم همبسته­ ي مدرنيته و سرمايه­ داري از سوي متفكرين راديكال مطرح شد. در كنار كساني چون فوكو، رانسير، آگامبن، دلوز و گتاري، آنتونيو نِگري نيز سهمي مهم در فربه­­ شدن اين نظريه داشته ­است. نِگري جهت مفصل­ بنديِ مفهوم راديكال­ شده­ ي قدرت، توليدِ زيستي‌ - سياسي را در نظر مي‌گيرد. اين شيوه‌ي دگرگونِ توليد در قلمروي يك امپراتوريِ جهاني كه فضاي حكم­راني سرمايه­­ داري متأخر است جاي دارد. به‌ زعمِ نگري، توليد زيستي‌ سياسي مي‌تواند امكانِ گذر درون­ بودي از امپراتوري را فراهم نمايد و در نتيجه ‌روي ديگر قدرت كه سازنده است فعليت يابد. قدرت‌ِ سازنده‌، خمير مايه­ ي كار و توليد توأم با ميلِ افراد و لازمه­ ي تحقق دموكراسي مطلق است. هدف اين مقاله آن است كه ضمن بررسي متن - زمينه­ محورِ شكل­ گيري انديشه­ ي آنتونيو نگري، چگونگيِ مفصل­ بندي مفهوم قدرت و درك دگرگونه­ ي وي از اين مفهوم را پي­گيري كند. قدرتِ سازنده مفهومي است كه به كمك تفسير راديكال فلسفه­ ي اسپينوزا مفصل­ بندي شده و در مقابلِ مفهوم مدرن و هابزيِ حاكميّت قرار مي­ گيرد.