شكل گيري جريان هاي فكري رومانتيك در عرصة سياسي ايران ؛ دوره مشروطه تا دهة 1330

اين پژوهش به بررسي «شكل­ گيري جريان­هاي فكري رومانتيك در سپهر سياسي ايران، از دوران مشروطه تا دهة 1330» مي ­پردازد. اهميت يافتن رومانتيسم، به­ عنوان يكي از عوامل تأثير گذار، در تاريخ معاصر ايران بر تنازع خرد و شاعرانگي - ستايش شور و هيجان و احساس به جاي عقل در مواجهه با امور- دامن زد. مشروطيت كه قرار بود بزنگاه كاربست عقل و تدبير خردمندانه در سياست ايران شود، دست آخر از رومانتيسم سر در آورد كه برخي از نمودهاي آن را مي­ توان در رازورزي، باستان­گرايي، بازگشت به خويشتن و انقلابي­ گري مشاهده كرد. رومانتيسم سويه­ هاي آرمان­شهري سياست ايران را برجسته ساخت و تفكر منطقي را دچار طردانگاري، حذف و انكار كرد. با شدت گرفتن اين موج در ادامه، اين روند حتي خط­ مشي نظام سياسي قرار گرفت و بسياري از اقدامات را بر پاية باستان­گرايي و بازگشت به خويشتن قرار داد. سؤال اصلي اين است كه «چه جريان­هاي رومانتيكي در دوران مشروطه تا دهة 1330 ظهور كرده و چگونه نضج يافتند». فرض مرتبط با اين سؤال نيز چنين است كه «باب شدن رومانتيسم و به تبع آن رازورزي، باستان­ گرايي افراطي، انقلابي­ گري و توجه به احساسات و تمايلات آني در سپهر سياسي ايران، سه جريان عمدة رومانتيك را در دورة مذكور به وجود آورد: نژادگرايي، هويت­ انديشي، سوسياليسم عرفاني.»