علايق زنان و مشاركت سياسي پارلماني در جمهوري اسلامي ايران ؛ مطالعه رگرسيوني

اين مقاله بر بررسي تجربي و آزمون نظريه «سياست حضور» در مجلس شوراي اسلامي ايران تأكيد دارد. نظريه سياست حضور بر اين فرضيه استوار است كه «زنان سياست­مدار بيش از مردان سياست­مدار علايق زنان را نمايندگي مي‌كنند». به اين منظور، براي مفهوم علايق زنان، در سطح نظري، سه نوع شاخص در نظر گرفته شد: به رسميت شناختن زنان به عنوان يك گروه اجتماعي، پذيرش نابرابري قدرت ميان زنان و مردان و سياست­گذاري براي توان­مندسازي و افزايش حضور شهروندان زن در عرصه‌هاي مختلف. اين مفهوم، در سطح تجربي، به مجموعه اقداماتي اشاره دارد كه نشان‌دهندة رفتار و نگرش متفاوت نمايندگان زن در موضوعاتي مانند برابري جنسيتي و سياست تأمين رفاه اجتماعي است. اطلاعات اين مطالعه، از نظرسنجي از 68 نماينده مجلس در ادوار مختلف و 135 رأي‌دهنده پس از انتخابات دهمين دورة مجلس شوراي اسلامي در يك بازة زماني 6 ماهه به صورت پيمايشي و در مطالعة موردي ايران به دست آمد. نتايج پژوهش نشان داد كه علايق رأي‌دهندگان زن و مرد متفاوت بود، اما در سياست­گذاري‌هاي مجلس به اولويت‌هاي شهروندان زن بسيار كم­تر از اولويت‌هاي شهروندان مرد اهميت داده مي‌شد. به علاوه، نمايندگان زن بيش از نمايندگان مرد به اولويت‌هاي زنان و برابري جنسيتي اهميت مي‌دهند. در نهايت، نتيجه اصلي اين مطالعه تأييد نظرية سياست حضور در مطالعة موردي ايران است.