بررسي خشكي هيدرولوژيكي حوضه‌هاي داخلي ايران

چاله‌هاي داخلي ايران پس از كوه زايي پاسادنين به‌صورت سطح پايه آب‌هاي روان درآمده است. بررسي تفاوت هاي مكاني اين چاله ها هدف اصلي اين پژوهش است. ازآنجايي‌كه اختلافات مكاني و توپوگرافيكي در طبيعت به‌صورت تفاوت‌هاي اقليمي منعكس مي‌شوند؛ با استفاده از شاخص‌هاي خشكي متاثر از دما و بارش، تفاوت‌هاي مكاني سالانه و ماهانه حوضه‌هاي اروميه، مهارلو، ميقان، قم، ابركوه، اردستان، سيرجان، قطروئيه، يزد، جازموريان، لوت و بافق ازنظر مدت آبگيري بررسي شدند. با بررسي خشكي هيدرولوژيكي ماهانه، تعداد ماه‌هاي مرطوبي كه هر حوضه قادر به تامين آب درياچه است، مشخص ‌شد. بر اين اساس حوضه‌هاي ميقان، گاوخوني، مهارلو و اروميه با بيلان مثبت آب و 6 ماه مرطوب، به‌عنوان درياچه‌هاي دائمي شناخته مي‌شوند. ابركوه، بافق، قم و سيرجان بين 20% تا 26% و حوضه‌هاي درانجير، قطروئيه و يزد بين 15% تا 20% از ايام سال امكان احيا كردن درياچه را دارند و سرانجام لوت، اردستان و جازموريان باقابليت آبگيري كمتر از 5% از سال كاملاً به‌صورت پلايا و كويري هستند.