روش شناسي دانش تربيت اسلامي بر اساس رويكرد استنباطي تاسيسي دكتر خسرو باقري

تعليم و تربيت اسلامي به عنوان يك رشته ي علمي يا عرصه اي مطالعاتي كه به بررسي مسائل تعليم و تربيت از منظري اسلامي مي پردازد، در كانون توجه انديشمندان مسلمان در چند دهه ي اخير بوده است. اين مقاله مي كوشد با تبيين ديدگاه هاي يكي از انديشمندان ايراني صاحب نظر درباره ي هويت و روش شناسي اين دانش انساني- اسلامي، به تحليل و نقد رويكرد پيشنهادي ايشان به روش شناسي تربيت اسلامي (از هر دو زاويه ي معرفت شناختي- علم شناختي و ديني) بپردازد. نقدها عمدتا مبتني بر تحليل منطقي و بررسي انسجام دروني ديدگاه هاي ايشان بوده و حتي الامكان از نقدهاي بيروني و مبنايي احتراز گرديده است. مقاله (پس از مقدمه) در چهار بخش كلي سامان يافته است: بخش نخست به مرور مهمترين مباني روش شناختي اين رويكرد اختصاص يافته و بخش هاي دوم و سوم نيز، به بررسي چيستي دانش تربيت اسلامي و روش هاي پژوهش در آن بر اساس اين رويكرد، اختصاد دارد. در پايان نيز، برخي ملاحظات و تاملات درباره ي ديدگاه هاي ايشان طرح شده اند.