تبيين جايگاه «فطرت» در خداشناسي دكارت و نسبت آن با برهان فطرت در انديشه اسلامي

يكي از جريان هاي مهم عصر رنسانس، شكاكيت معرفتي حاصل از پيشرفت هاي علمي- تجربي و ظهور آراي متعارض در حوزه الهيات و به تبع آن، تزلزل خداشناسي بود. دكارت نخستين متفكري است كه در پاسخ به اين شكاكيت، با اميد به كشف حقيقت، حوزه فلسفي نوي گشود و اهتمام خود را از ميان انبوه مسائل فلسفي، به مسئله خدا و نفس معطوف داشته است. دراين حوزه، مسئله فطرت و خداشناسي فطري، به جهت اشتراك و انطباق با آموزه هاي ديني، از اهميتي خاص برخوردار و درخور پژوهش است. برهان فطرت در آثار دكارت، با عنوان برهان «علامت تجاري» مطرح شده كه بر مبناي وجود مفهوم فطري «كمال مطلق»- خدا- در ذهن انسان استوار است. مقاله حاضر سعي دارد ضمن بررسي معناي فطرت و تصورات فطري، به تبيين جايگاه فطرت در خداشناسي دكارت و بررسي نسبت استدلال فطري وي با برهان مشهور فطرت در انديشه اسلامي بپردازد