چارچوب سياست فرهنگي بين‌المللي‌شدن آموزش عالي در ايران؛ پژوهشي آميخته

بين‌المللي‍ شدن به‌عنوان موضوعي اصلي و پديده‍اي گسترده در آموزش عالي تبديل شده است. يكي از جنبه ‍هاي سياست‌گذاري در اين حوزه  توجه به ابعاد فرهنگي بين‌المللي ‍شدن آموزش عالي است كه  شرايط را براي پذيرش اين پديده آماده و از برخورد تضادها جلوگيري مي ‍كند. با توجه به اهميت مباحث فرهنگي و نقش بازتوليدي فرهنگ در آموزش عالي اين مقاله به ‍دنبال پاسخ به اين پرسش است كه از منظر فرهنگي براي بين‌المللي‍ شدن آموزش عالي چه الزاماتي مورد نيازاست؟ براي پاسخ به اين پرسش از  روش تحقيق آميخته (كيفي و كمّي) استفاده شد. در مرحله كيفي با 13نفر از خبرگان و مديران بين‌الملل دانشگاه مصاحبه نيمه ‍ساختاريافته صورت گرفت و سپس داده ‍هاي آن توسط روش تحليل محتواي استقرايي، بررسي شد. در مرحله كمّي نيز پس از تحليل داده‍ هاي كيفي و مشخص ‍شدن مؤلفه‌هاي اصلي،يك پرسش‌نامه محقق‍ ساخته بين مديران بين‌الملل، كارشناسان و خبرگان آموزش عالي توزيع شد و داده ‍هاي آن با استفاده از تحليل عاملي تأييدي موردتحليل قرار گرفت. يافته‌ها نشان داد كه براي ارتقاء بين‌المللي ‍شدن آموزش عالي ايران بايد به اتخاذ سياست فرهنگي در سطوح حكمراني، محيط بين‌الملل، محيط داخلي (فرهنگ ملي) و دانشگاه و مراكز آموزش عالي به‍ صورت توأمان اقدام و در هر مورد مي‍ بايست سياست‌هاي مناسبي اتخاذ كرد. پيشنهاد اصلي اين مقاله در قالب يك الگوي جامع  و كل‍گرا مبتني بر همه سطوح و محيط دور و نزديك آموزش عالي ارائه شده است.