مذهب عشق الهي در غزليات سعدي

سعدي اهل عرفان است و اين عرفان عشق است، يعني امري كه در غزليات او موج مي زند و خاستگاه انديشه و بيان او مي شود. او با عشق تمام اسرار وجود را رصد مي كند و برايش راه وصول به حقيقت است. سعدي عشق اين سري و عشق آن سري را توأمان دارد و به جايگاهي مي رسد كه اين دو به وحدت مي رسند. اگرچه برخي مضامين اين عشق را زميني دانسته اند، اما او عارفي است كه در سرتاسر غزل هايش به تبيين عشق الهي پرداخته و بر همين اساس است كه به نزاع هميشگي ميان عقل و عشق با توجهي خاص نگريسته است. در اين مقاله كوشيده شده تا ضمن بررسي ويژگي هاي عشق الهي در غزليات سعدي، به عرفان شناختي سعدي در اين عرصه پرداخته شود.