آسيب شناسي پژوهش هاي دانشگاهي حوزه هاي ادبيات و علوم انساني، الهيات و معارف اسلامي با روش آميختۀ تشريحي

هدف: پژوهش حاضر با هدف آسيب شناسي پژوهش هاي دانشگاهي در حوزه هاي علوم انساني و الهيات و معارف اسلامي انجام شد. روش: بر اساس هدف پژوهش، كاربردي و شيوة گردآوري داده ها، آميختۀ تشريحي بود. جامعۀ آماري، تمامي دانشجويان سال آخر تحصيلات تكميلي و اساتيد راهنما بودند. حجم نمونه براي دانشجويان، 105 نفر به شيوة تصادفي طبقه اي و براي اساتيد، 39 نفر به شيوة هدفمند بود. داده ها با پرسشنامۀ 31 گويه اي محقق ساخته و ضريب پايايي 0/87 براي دانشجويانو 0/79 براي اساتيد جمع آوري شدند در مرحلۀ مصاحبه هاي هدايت شده پايايي با روش بازآزمايي مقدار0/78 محاسبه شد. يافته ها: دانشجويان و اساتيد راهنما بيشترين آسيب هاي برنامه ريزي را در عامل انتخاب موضوع، مرحلۀ اجرا را در سه عامل كپي برداري هاي پژوهشي، عدم توجه به جدول زمان بندي تحقيق و عدم برقراري تعامل صحيح بين دانشجو و استاد راهنما، مرحلۀ تدوين نتايج را به ارتباط دادن نتايج پژوهشي به اهداف و مسئلۀ تحقيق و مرحلۀ دفاع را مربوط به آگاهي نداشتن دانشجويان از معيارهاي ارزيابي پايان نامه ها و سليقه اي بودن اين معيارها و شرايط و جو حاكم بر دانشگاه دانسته اند. نتيجه گيري: تمامي عوامل شناسايي شده بر شيوة هدايت پايان نامه ها تأثيرگذارند و عدم رعايت هر مرحله، منجر به بروز مسائلي از قبيل سرقت ادبي و علمي، افت كيفيت پايان نامه ها و افت مقالات مستخرج از پايان نامه ها شده است