تاثير الگوي طراحي آموزشي مريل و ا دي دي آي اي بر يادگيري و يادداري درس اپيدميولوژي دانشجويان دانشگاه علوم پزشكي تهران

Impact of Merrill Instructional Design and ADDIE on Learning and Retention Epidemiology Sciences of Medical University of Tehran

اين پژوهش با هدف بررسي تاثير الگوي طراحي آموزشي مريل و ا دي دي آي اي بر يادگيري و يادداري درس اپيدميولوژي دانشجويان دانشگاه علوم پزشكي تهران در سال تحصيلي 93-92 انجام شده است. روش تحقيق روش آزمايشي بوده كل جامعه آماري 98 نفر بودند كه به طور تصادفي به سه كلاس 30 نفره براي انجام سه روش آموزشي(مريل، ا دي دي آ اي و سنتي) تقسيم شد. آزمون پيشرفت تحصيلي محقق ساخته استفاده شد. داده ها با استفاده از آمار توصيفي و آمار استنباطي آزمون t مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت كه شامل نتايج زير بود: ميزان يادگيري و يادداري دانشجوياني كه با الگوي طراحي آموزشي مريل و ا دي دي آ اي آموزش ديده بودند بيشتر از دانشجويان آموزش ديده با شيوه رايج كلاس درس بود. ميزان زوال يادداري در آموزش از طريق دو الگوي گروه آزمايشي كمتر از شيوه سنتي است. بين ميزان يادگيري و يادداري با دو الگوي طراحي رابطه معني داري حاصل نشد

This study is aimed to evaluate the impact of Merrill instructional design model and ADDIE in learning and retention epidemiology of medical Science University of Tehran in academic year 2013-2014. The study method is experimental. The total population is 98 as divided randomly to three classes 30 people to do three instructional methods (Merrill, ADDIE and traditional). A researcher-built academic progress test is used in the study. The data are analyzed by descriptive statistics and inference statistics (t-test) and the results of study were as follows: The learning and retention of the studies receiving Merrill and ADDIE instructional design models were more than the students trained by common classroom method. Deterioration of retention in instruction via two experiment group models is less than traditional method. There was no significant difference between learning and retention with two design models.