نقد روش‌شناختي اقتصاد فيزيك و كاربرد آن در تحليل نظام توزيعي سرمايه‌داري

مباحث اين مقاله حول دو محور اصلي است. محور اول به ملاحظاتي روش‌‌‌شناختي در باب استفاده از مفاهيم فيزيكي و ترموديناميكي در اقتصاد، مقايسةآن‌‌ها با يك‌ديگر، و نقد آن‌ها مي‌پردازد. محور دوم به استفاده از رويكرد ترموديناميك در نظام توزيعي سرمايه‌داري مي‌پردازد. در اين زمينه، با تكيه بر مفهوم آنتروپي از ديدگاه مكانيك آماري و با استفاده از دو مدل قانون حداكثرسازي آنتروپي (توزيع ثروت بولتزمن) و همچنين مدل ترموديناميكي فرايند كارنو، توزيع ثروت در نظام سرمايه‌داري تبيين مي‌شود. نتايج اين تحقيق نشان مي‌دهد كه بر طبق قانون حداكثرسازي آنتروپي، اقليّت ثروت‌مند جامعه در وضعيت حداكثر آنتروپي قرار ندارند و در‌نتيجه‌، وضعيت آن‌ها انحرافي از وضعيت ماناي توزيع ثروت در جامعه است، همچنين طبق مدل كارنو حداكثرسازي كارايي در فرايند توليد مستلزم حداكثرسازي شكاف عايدي طبقات ثروت‌مند با دست‌مزد طبقات كم‌‌‌درآمد است و اين امر منجر به افزايش شديد و روزافزون شكاف ثروت در اغلب كشورهاي نظام سرمايه‌داري شده‌ است.