ارتباط ميان برخي از عوامل آمادگي جسماني و پيشرفت تحصيلي دانش آموزان 12 تا 18 ساله مقاطع متوسطه اول و دوم

هدف اين پژوهش بررسي ارتباط ميان عوامل آمادگي جسماني و پيشرفت تحصيلي در دانش آموزان مقاطع متوسطه اول و دوم بود. به همين منظور ابتدا 317 نوجوان متوسطه اول (146=n) و متوسطه دوم (171=n) بوشهري با سن 1/75± 15/01، قد 0/11± 1/64، وزن 14/80 ± 54/84 و شاخص توده بدني 4/00 ±20/12 انتخاب شدند. عوامل گوناگون آمادگي جسماني با آزمونهاي استاندارد اندازه­‌گيري شد.براي بررسي ارتباط ميان متغيرها از آزمون همبستگي پيرسون و براي بررسي دقيق ­تر پيش ­بيني گرايانه متغيرها از آزمون رگرسيون خطي استفاده شد. همچنين، ميزان معناداري نيز در سطح 0/05>α با نرم ­افزار SPSS محاسبه شد.ارزيابي داده‌­ها نشان داد كه نتايج آزمون دوي 540 متر با نتايج آزمون پيشرفت تحصيلي زبان (0/222-=p<0/001، r=) و ميانگين هر سه درس رياضي، زبان و ادبيات(-0/131=p=0/024، - r) ارتباط معنادار دارد. نتايج آزمون انعطاف ­پذيري نشستن و رسيدن با نتايج ميانگين پيشرفت تحصيلي هر سه درس(0/156-=p=0/006، r) ، درس زبان (0/169=p=0/169، r) و رياضي (0/127=p=0/026، r) ارتباطي معنادار را نشان داد. آزمون شناي روي زمين نيز تنها با نتايج آزمون پيشرفت تحصيلي زبان (0/147=p=0/011، r) ارتباط معنادار نشان داد. نتايج نشان داد ميان برخي از عوامل آمادگي جسماني مانند آمادگي قلبي و عروقي و انعطاف پذيري و آزمونهاي پيشرفت تحصيلي زبان، رياضي و ادبيات ارتباط متوسط معنادار وجود دارد. از اين رو احتمالاً دانش آموزان با آمادگي جسماني بالاتر در آزمون هاي پيشرفت تحصيلي نيز موفق­ تر خواهند بود.