بررسي اثر سياستهاي اقتصادي بر نابرابري فرصتهاي آموزشي در ايران

امروزه نابرابري از دغدغه‌هاي اصلي برنامه‌هاي توسعه است و ازاين‌ رو گسترش فرصتهاي اساسي و توزيع منصفانه آنها به بخشي از نقشه راه فرآيند توسعه تبديل شده است. هدف اصلي اين مطالعه برآورد اثر متغيرهاي سياستي بر دسترسي به‌ موقع به آموزش و برابري فرصتهاي آموزشي به‌عنوان يكي از اركان اصلي توسعه است. با استفاده از نتايج آمارگيري بودجه خانوار و مدل رگرسيون لوجيت اثر متغيرهاي فردي، خانوادگي و استاني روي احتمال حضور به‌ موقع دانش‌آموزان در پايه متناسب مورد برآورد قرار گرفته است. سپس اثر دو سناريوي كاهش نرخ فقر و شدت فقر بر احتمال دسترسي به آموزش و توزيع منصفانه فرصتها ارزيابي شده است. يافته‌ها نشان مي‌دهند كه سكونت در مناطق شهري، ميزان تحصيلات سرپرست خانوار، ميزان درآمد خانوار و مالكيت مسكن با احتمال حضور به موقع كودك در پايه متناسب رابطه مستقيم و افزايش شمار كودكان زير 15 سال در خانواده با احتمال حضور به موقع كودك در پايه متناسب رابطه معكوس دارند. حضور كودك در استان مشخص مي‌تواند در پيش‌بيني احتمال حضور به موقع وي در پايه متناسب موثر باشد، اما جنسيت كودك يا نسبت كودك با سرپرست خانوار اثري معنادار بر احتمال حضور به موقع وي در پايه متناسب ندارند. مقايسه احتمال دسترسي و شاخص فرصت انساني پيش و پس از انجام سناريوهاي سياستي دلالت بر آن دارد كه كاهش نرخ فقر و كاهش شدت فقر در استانهاي كشور، احتمال دسترسي به‌موقع به تحصيل و توزيع فرصتهاي آموزشي را بهبود مي‌بخشند.