تحليل مكانيزم‌هاي سپتد موثر بر امنيت و كاهش بزه در بافت‌هاي فرسوده شهري (مطالعه موردي بافت فرسوده بخش مركزي شهر زنجان)

پيشگيري از جرم مسئلۀ مهمي است كه مردم، قرن‌ها با آن درگير بوده‌اند؛ بنابراين، جلوگيري از آن براي اصلاح زندگي مردم در دنياي گسترده ضرورت دارد. امنيت مفهومي است كه تاثير فراواني بر ميزان رضايتمندي مسكوني خانوار و جابه‌جايي ساكنان از محله‌هاي مسكوني‌اشان دارد؛ بدين منظور، هدف از نگارش اين پژوهش درك مولفه‌هاي موثر بر امنيت در بافت فرسوده بخش مركزي شهر زنجان است. اين موضوع در بافت فرسوده اين شهر به‌دليل وجود بعضي از مسائل مانند ريزدانگي، تراكم زياد جمعيتي، وجود كاربري‌هاي جاذب سفر و... با مشكل روبه‌رو است و به همين دليل، مطالعه موردي آن اهميت دارد. نوع پژوهش براساس ماهيت از نوع توصيفي‌تحليلي و در تبيين و پيشينه تحقيق و ارائه مدل از مطالعات كتابخانه‌اي و ميداني استفاده شده است. همچنين، به‌منظور اولويت‌بندي عناصر تاثيرگذار بر وضعيت حاكم بر امنيت بافت فرسوده بخش مركزي شهر زنجان، از معادلات ساختاري ليزرل (lisrel) استفاده شده است. نتايج پژوهش نشان مي‌دهد كه وضعيت امنيتي بافت فرسوده بخش مركزي شهر به ترتيب از سازوكارهاي شاخص مديريت و نگهداري فضا، امنيت فيزيكي محيط، قلمروگرايي، تصوير فضا، نظارت طبيعي و خط ديد تاثير گرفته است.