روش‌شناسي بنيادين از منظر روش‌شناسي بنيادين

اين مقاله به نحوة پيدايي و عوامل شكل‌دهندة نظرية «روش‌شناسي بنيادين» به‌عنوان نظريه‌اي در باب مبناكاوي نظريات علمي اختصاص دارد كه با اتكا به مباني صدرايي، به بررسي عوامل معرفتي و غيرمعرفتي موثر بر توليد نظريه‌هاي علمي مي‌پردازد. مبناي نظري اين مقاله، خود نظرية «روش‌شناسي بنيادين» است و تلاش دارد نظريه روش‌شناسي بنيادين را در مورد خودش بيازمايد. ابتدا شرحي از چيستي «نظريه روش‌شناسي بنيادين» داده شده و پس از بيان عوامل تحقق «نظريه روش‌شناسي بنيادين»، به داوري دربارة دروني يا بيروني بودن آن پرداخته شده است. در اينجا از روش اسنادي و تحليل متون و بررسي آثار استاد «حميد پارسانيا» سود برده شده و ضمناً به زمينة اجتماعي و زندگي فردي واضع نظريه توجه شده است. اين مقاله به نحوة پيدايي و عوامل شكل‌دهندة نظرية «روش‌شناسي بنيادين» به‌عنوان نظريه‌اي در باب مبناكاوي نظريات علمي اختصاص دارد كه با اتكا به مباني صدرايي، به بررسي عوامل معرفتي و غيرمعرفتي موثر بر توليد نظريه‌هاي علمي مي‌پردازد. مبناي نظري اين مقاله، خود نظرية «روش‌شناسي بنيادين» است و تلاش دارد نظريه روش‌شناسي بنيادين را در مورد خودش بيازمايد. ابتدا شرحي از چيستي «نظريه روش‌شناسي بنيادين» داده شده و پس از بيان عوامل تحقق «نظريه روش‌شناسي بنيادين»، به داوري دربارة دروني يا بيروني بودن آن پرداخته شده است. در اينجا از روش اسنادي و تحليل متون و بررسي آثار استاد «حميد پارسانيا» سود برده شده و ضمناً به زمينة اجتماعي و زندگي فردي واضع نظريه توجه شده است.