پژوهش تطبيقي آيه (نفخت فيه من روحي) در تفاسير علامه طباطبايي و علامه جعفري

A Comparative Research on "Breathed into him of My [created] Soul" in Allameh Tabatabaee and Allameh Jafari's Interpretations

تحقيق حاضر پژوهشي در مساله نفخ روح در آدمدر تفسير «الميزان» و «تفسير مثنوي مولوي» اثر علامه جعفري است. علامه طباطبايي معناي دميده شدن روح الهي در آدمي را ارتباط برقرار نمودن ميان روح و بدن دانسته و براي روح در عين اتحاد با بدن، نوعي استقلال از بدن نيز تعريف مي‌كند. ايشان تبيين مي‌نمايد اينكه خداوند روح دميده‌شده در آدم را به خود منسوب و اضافه نموده، از روي شرافت دادن به اين روح و نيز از باب اضافه لامي است كه اختصاص و ملكيت را مي‌رساند. علامه جعفري ضمن نقد و بررسي علمي نظرات دانشمندان به تبيين و تكميل نظريه‌اي مي‌پردازد كه معتقد است يكي از اوصاف كماليه خداوند، حيات به معناي عمومي بوده و همين صفت منشا بروز روح انساني و ملكوتي در آدميان نيز هست و به همين جهت همه موجودات، خصوصا انسان را جلوه‌گاه صفات الهي مي‌دانند لذا فرموده خداوند ﴿و نفخت فيه من روحي﴾ اضافه حقيقي بوده و احتياجي به تاويل ندارد. ايشان با واكاوي بعد ديگر موضوع، ميزان بهره‌مندي انسان از نسيم روح الهي را به مساله ايمان و تعهد و احساس مسئوليت در عالم وجود، مرتبط و وابسته مي‌داند.

The present article is a research on breathing into human's soul in Allameh Jafari's "Al Miz@n", "Molavi's Mathnavi" interpretations. Allameh Tabatabaee interprets the breathing into human's soul as the relationship between human soul and body which could act completely independently while are dependent. He expresses that Allah relates breathing into human's soul to Himself wants to ennoble human and proves possession to Himself. Allameh Jafari criticizes and studies scholars' ideas and expresses that one of Lord's Perfection reputation is His breathing into human's soul and that's why all creatures know human being as the Lord's manifestation. He also knows the human's enjoy relating to his faith, commitment and responsibility.