اثر افزودني‌هاي مختلف بر كيفيت تخمير سيلوي ارزن در شرايط آزمايشگاهي

هدف از اين آزمايش بررسي ويژگي‌هاي سيلوي ارزن تهيه شده در آزمايشگاه به‌عنوان يك علوفه جايگزين در سال‌ها‌ي خشك و تعيين اثر افزودني‌ها بر كيفيت تخمير آن بود. علوفه ارزن در دو مرحله شيري و خميري نرم دانه، بدون افزودني يا با استفاده از جو، ملاس، اسيدفرميك ، تلقيح باكتري‌هاي توليد كننده اسيد لاكتيك و تركيب ملاس و باكتري در قالب يك طرح كاملاً تصادفي و به‌صورت فاكتوريل 2 * 6 سيلو شد. مرحله برداشت تأثيري بر مقدار ديواره سلولي، ديواره سلولي بدون همي سلولز، ظرفيت بافرينگ، كربوهيدرات‌هاي محلول در آب، نيتروژن نامحلول در شوينده اسيدي، نيتروژن آمونياكي و قابليت هضم ماده خشك و ماده آلي نداشت، ولي مقادير ماده خشك، پروتئين خام و pH سيلو در دو مرحله برداشت به‌طور معني‌داري متفاوت بود. وقوع تخمير كلستريديايي در سيلوهاي شاهد منجر به اتلاف ماده خشك و افزايش سطوح نيتروژن آمونياكي (24 درصد نيتروژن كل)، اسيدبوتيريك (2/0 درصد) و اسيد استيك (33/1درصد) نسبت به ساير تيمارها شد. بين افزودني‌ها كمترين نيتروژن آمونياكي مربوط به افزودن اسيدفرميك بود (54/4 درصد نيتروژن كل) و بالاترين توليد اسيدلاكتيك و كمترين اسيد بوتيريك به ترتيب در تيمار حاوي ملاس و تركيب ملاس و باكتري ديده شد. تعيين قابليت هضم سيلوهاي ارزن در آزمايشگاه نشان دهنده افزايش قابليت هضم ماده خشك و ماده آلي همه سيلوهاي حاوي افزودني نسبت به سيلوي شاهد بود. افزودن ملاس و تركيب ملاس و باكتري بيشترين قابليت هضم ماده خشك را درپي داشت ( به ترتيب با 1/63 و 34/64 درصد)، ولي اختلاف معني‌داري بين قابليت هضم سيلوهاي حاوي جو، اسيدفرميك و باكتري ديده نشد. نتايج اين آزمايش نشان داد كه براي تهيه يك سيلوي با كيفيت ارزن، افزودن يك منبع كربوهيدرات محلول به سيلو ضروري بوده و بدون حضور اين منبع كربوهيدراتي، تلقيح باكتريايي لزوماً سيلوي مناسبي توليد نخواهد كرد.