دولت توسعه‌گرا؛ پيش‌نياز تحقق حكمراني خوب

Developmental State; Prerequisite for Realization of Good Governance

با درنظر گرفتن طيف معنايي گستردۀ مفهوم «توسعه»، چنين به‌نظر مي‌رسد كه رفع معضلاتي مانند فقر، گرسنگي، ناامني، و درنهايت، برقراري عدالت، در گرو دستيابي به توسعه است. دو دسته از نظريه‌هاي توسعه‌اي كه چگونگي دستيابي به اهداف پيش‌گفته را صورت‌بندي كرده‌اند عبارتند از: «نظريه دولت توسعه‌گرا» و «ايده‌ حكمراني خوب». درحالي‌كه طرفداران دولت توسعه‌گرا دستيابي به توسعه را مستلزم وجود دولتي قدرتمند و داراي قدرت اجرايي فراوان مي‌دانند، طرفداران ايدۀ‌‌ حكمراني خوب، توسعه را در گرو ارتقاي كيفيت حكمراني و ايجاد فضاي اعتماد ميان دولت و شهروندان درنظر مي‌گيرند. اين دو دسته از نظريه‌ها، چالش‌هاي تئوريك عمده‌اي با يكديگر داشته‌اند. اين مقاله، با بررسي اين چالش‌‌ها به اين نتيجه رسيده است كه نظريۀ دولت توسعه‌‌گرا و ايده‌ حكمراني خوب، هيچ‌گونه منافاتي با يكديگر ندارند، بلكه دولت توسعه‌گرا پيش‌نياز حكمراني خوب است.

Considering widespread implication of development projects, it seems that development is the only solution for elimination of problems such as poverty, starvation, insecurity and eventually justice. Developmental state and good governance theory are two major development theories which formulate the attainment of the mentioned goals. Developmental state theorists argue that development achievement requires a powerful state while supporters of the good governance idea, believe that development depends on elevating the governances quality and creation of trust between state and citizens. These two theories have many theoretical tensions. In this article we investigate such tensions and have come to the conclusion that developmental state and good governance theory have no discrepancies. Actually implementation and dissemination of good governance needs developmental state, in the other words, it is prerequisite for good governance