مأخذيابي و مقايسۀ دو روايت منظوم طغرايي و مولوي از داستان شكار شير و گرگ و روباه

پژوهش حاضر ضمن تحليل و بررسي مآخذ داستان «رفتن گرگ و روباه در خدمت شير به شكار» به بازگويي دو روايت منظوم عربي و فارسي طغرايي و مولوي از اين داستان مي­پردازد؛. سپس با نگاهي ساختارشناسانه، عناصر داستاني چون شخصيّت، پيرنگ، زاوية ديد، لحن و... در هر دو روايت تشريح و مشخّص مي‌شود كدام­يك از دو روايت به مآخذ اصلي داستان نزديكتر است. مهم­ترين نتيجۀ اين بررسي كه براساس شيوۀ قياسي تطبيقي به انجام رسيده، آن است كه مولوي با افزودن عناصر داستان و شگردهاي داستان‌پردازي، به تقليد صِرف بسنده نكرده، بلكه به خلق حكايتي زيباتر و جذابتر از روايت مآخذ اصلي پرداخته است. طغرايي نيز در ضمن داستان خود كه پند و اندرز است، با استفاده از وجه تمثيل و براي تأكيد سخن پندآموز خود، به اين حكايت اشاره مي‌كند.