مولانا و هويت انساني

فاقد عنوان و چكيده لاتين

هويت/ Identit، چيستى هر چيزى است، اما در مورد آدمي «هويت»، مجموعه‌اي از خصوصيت­ هاي پايداري است كه به اعتبار آن يك فرد انساني از ديگران متمايز مي‌شود. افراد انساني وقتي در يك ميدان تعامل گروهي/قومي قرار مي­گيرند هويت تازه­اي به نام «ما» كسب مي ­كنند. هويت جمعي با ديالكتيك ميان فرد و اجتماع شكل مي­ گيرد؛ طوري كه احساس امنيت به فرد انساني مي­دهد. هويت­ هاي فردي و اجتماعي در جامعة جهاني شده، چندان كارآمد نيستند؛ لذا آدمي در جهان امروز نيازمند هويتي فراتر از هويت فردي و قبيله­اي/قومي/زباني است تا به دستاويز آن بتواند در جامعه ­اي به گسترة جهان، احساس امنيت كند. در جهان امروز اين هويت گسترده را -كه مي­ توان «هويت انساني» ناميد- بيش از دنياي گذشته نياز داريم. يكي از راه هاي وصول به «هويت انساني» كه به استعانت از آن مي­توان امنيتي جهاني را توقع داشت «عرفان» و آموزه­هاي جهان شمول آن است. اگر ميدان عواطف، احساسات و خواسته­هاي بشري را در نگرشي عرفاني تعريف كنيم، به اجتماع انساني مطلوب­تري مي­رسيم. اجتماعي كه با آموزه­ هايي چون؛ عدم آزمندي، وحدت­ گرايي، رواداري و صلح انديشي در صدد رفع تمايزات و تاكيد بر اخوتي فراتر از قوميت و مليّت دارد.