زيبايي شناسي نفي در آثار مالارمه

مالارمه را بي شك بايد يكي از تاثير گذارترين انديشمندان و شاعران قرن نوزدهم به حساب آورد ، انديشمندي كه شهرت او را نبايد صرفاً به هم و غم او در پرداختن به خلق «شعر ناب» محدود كرد ، بلكه آوازه‌ي او را بيشتر بايد دربداعت انديشه هايي دانست كه بعدها توسط منتقدان و انديشمندان در حوزه هاي متفاوت مطرح مي شود. مالارمه در تمام طول زندگي ادبي خود كه معطوف به زبان مي شد، كوشيد با برداشت بديع خود از زبان شاعرانه نوعي« شعر ناب » را تعريف كند .او با مفهوم سازي و ماده زدايي در شعر خود كوشيد كه فراتر از ظواهر مادي به جوهره امور پي ببرد و با تاثير پذيري ازانديشه هگل كه مبتني است بر وجود ارتباطات پنهاني بين جهان انديشه و هستي از يك سو و جهان جوهره ها و نيستي از سوي ديگر، چهار چوب زيبايي شناسي شعرخود را تعريف نمايد، واز اين روي مي توان شعر مالارمه را شعر نفي و غياب دانست. شايد هيچ شاعر و انديشمندي را نتوان يافت كه تا قبل از مالارمه اين چنين نظام مند به مسئله نفي و غياب در فرايند معنا سازي اشاره كرده باشد.اين مقاله ضمن پرداختن به زيبايي شناسي مالارمه كه نگارنده تمايل دارد آن را زيبايي شناسي نفي بنامد، انديشه مالارمه در خصوص شعر و زبان شاعرانه را مطرح خواهد كرد. سپس به جايگاه متعالي واژه و زبان در شعر مالارمه اشاراتي خواهد شد و در نهايت انديشه هايي از او مطرح خواهد شد كه تاثير به سزايي بر منتقدين و انديشمندان دهه هاي اخير گذاشته است.