تحليل فضايي ميزان تاب آوري مناطق شهر بابل در برابر مخاطرات محيطي

امروزه بروز سوانح طبيعي و ايجاد خسارات و تلفات ناشي از اين سوانح در نقاط مختلف جهان موجب گرديده تا ايمن­تر نمودن شهرها و نقاط شهري، به يك چالش دراز­مدت اما دست يافتني تبديل شود به طوري كه جوامع شهري براي بازگشت سريع به وضعيت پيش از بحران در زمان وقوع مخاطرات طبيعي بر آن­اند كه تا حدودي از خسارات وارده بكاهند. در اين ميان، تاب­آوري راهي مهم براي تقويت جوامع و شهر با استفاده از ظرفيت­هاي آنهاست. پژوهش حاضر با روش توصيفي- تحليلي به بررسي ميزان تاب آوري مناطق شهر بابل در برابر مخاطرات محيطي پرداخته است كه پرسشنامه­اي در قالب 4 بُعد، 16 شاخص و 31 زيرشاخص تنظيم گرديد و تعداد 383 پرسشنامه براساس مدل كوكران به صورت تصادفي در ميان جامعة آماري مورد مطالعه توزيع شد. براي بررسي مسائل تحقيق و تجزيه و تحليل داده­ها از مدل تصميم­گيري چند متغيره «ويكور» استفاده شده و وزن معيار هريك از شاخص­ها با روش آنتروپي شانول محاسبه شده است. نتايج داده­هاي تحقيق كه با كمك نرم­افزارهاي SPSS، GIS و Excel انجام شده است، نشان مي­دهد كه در بين ابعاد مختلف تاب­آوري شهري در مناطق 12گانه شهر بابل، ابعاد كالبدي (با ميانگين 54/3) و سپس اجتماعي (با ميانگين 14/3) وضعيت مناسب­تري دارند ولي به طور كلي حدود 50 درصد مناطق مورد بررسي در شهر بابل داراي عدم تاب­آوري و تاب­آوري پايين مي­باشند و تنها 25 درصد از مناطق از لحاظ شاخص­ها كاملاً تاب­آور هستند.