بازخواني مدل هاي مطالعات منطقه اي در تقويت مباني كاربردي الگوي هاي روابط امنيتي بينامنطقه اي

مناطق را مي‌توان به‌شكل عيني با استفاده از داده‌هاي مربوط به نزديكي جغرافيايي و تعاملات متقابل سياسي‌‌اقتصادي، ويژگي‌هاي كنشگران، ارزش‌ها و تجربيات مشترك مشخص كرد. در اين ميان، هرچند سه موج نظريه‌پردازي در مورد شكل‌گيري مناطق و گرايش منطقه‌اي دولت‌ها در نظام بين‌المللي ظهوركرده، ولي تاكنون اگر نگوييم هيچ، نادر دانش‌پژوهي در رشته مطالعات منطقه‌اي به‌طور آگاهانه و مستقيم به مطالعه ي نظري رفتار مناطق پرداخته است. اين نوشتار با بهره‌گيري از روش توصيفي‌تحليلي و بازخواني انباشته‌هاي نظري در رشته‌هاي روابط بين‌الملل و مطالعات منطقه‌اي، مي‌كوشد يك مدل نظري ارائه دهد كه بتواند هم روابط ميان مناطق و هم تفاوت در رفتار مناطق در قبال يكديگر در برهه‌هاي مختلف را تبيين كند. در اين راستا، اين پژوهش در پرتو درس‌هاي برآمده از ارزيابي آسيب‌شناسانه ي نظريه‌هاي كلان درباب رفتار منطقه‌اي و با توجه به پيشبرد هدف هنجاري در ضرورت پرداختن يك نظريه ي گلچيني، نتيجه مي‌گيرد كه در بافت‌هاي زماني و مكاني مختلف، مناطق متفاوت، برحسب تاثيرپذيري از هريك از الزامات قدرت، منفعت و هويت، در سه سطح درون‌منطقه‌اي، بينامنطقه‌اي و فرامنطقه‌اي رفتارهاي متفاوتي را از خود در قبال يكديگر بروز مي‌دهند.