رويكرد زبان شناختي شيخ محمدتقي شوشتري در روند نقد حديث

فضاي صدور روايات از مهم‌ترين عوامل موثر در فهم سخنان معصومان عليهم السلام به شمار مي‌رود. اين پژوهش سعي نموده است مبناي شيخ شوشتري را در استفاده از فضاي صدور براي فهم حديث در كاركردهاي حديثي وي شناسايي و معرفي كند. اين تحقيق بر پايه روش توصيفي و تحليلي و با گردآوري اطلاعات، مشاهده و فيش‌برداري و با در نظر گرفتن شواهد گوناگون، برخي از آثار حديثي و رجالي شيخ شوشتري را مورد مطالعه و بررسي قرار داده است. در نهايت معلوم شد كه نگاه وي به يك سخن، نگاه ارگانيك بوده و آن را به‌مثابه يك دستگاه در كنار ديگر سخنان و قرائن آن ديده و با رويكردي زبان‌شناسانه و استفاده گسترده از منابع اهل سنت، از فضاي صدور در روند نقد حديث، بهره فراواني جسته است؛ به‌طوري كه بدين سبب شهرت يافته است.

فاقد عنوان و چكيده لاتين