بررسي و تحليل تقابل هاي دوگانه در بوف كور صادق هدايت

«تقابل‌هاي دوگانه» يكي از مهم ترين كاركرد ذهن جمعي بشر است، و اساسي‌ترين مفهوم ساختارگرايي را تشكيل مي دهد. نخستين بار نيكلاي تروبتسكوي، واج‌شناس(018901938 م.) از اصطلاح «تقابل هاي دو گانه» نام برد. از آن‌جايي كه اساس ساختارگرايي بر تقابل‌هاي دوگانه است، در پَساساختارگرايي نيزنشانه‌هايي از يك حركت متقابل، با دو پاره كردن نشانه به دال و مدلول قابل درك است. درحقيقت آواها و انديشه ها، توده‌هاي بي‌شكلي هستند كه در ميان آن‌ها صورت به‌وجود مي‌آيد اين شكل‌گيري با استفاده از روابط جانشيني و عناصر هم‌نشيني انجام مي‌گيرد. با بررسي ساختارداستان بوف كور مي‌توان به ساختار تفكر نويسنده ي آن پي برد. به نظر مي رسد، متن داستان بوف كور تشكيل‌دهنده ي يك نظام فكري است كه اين نظام، ماتريسي از تقابل‌هاست.هم چنين در شرح ساختار بوف كور بايد گفت كه اساس اين كتاب بر تقابل هاي متضاد و پاردوكسي است. وجود تقابل در اين اثر موجب تحولاتي عظيم و گسترده گرديده و از سويي ديگر سبب شده تادر اين اثر، ايده ي وحدت ازكثرت نزج و شكل بگيرد و در اصل اساس فلسفه بوف كور نيز برهمين مبناست.اين پژوهش، به شيوه ي توصيفي تحليلي و استواري بر چارچوب نظري «تقابل هاي دو گانه »، مي‌كوشد با ردگيري اين كاركرد در بوف كور به اين پرسش بنيادين پاسخ دهد كه نظام فكري مبتني برتقابل هاي دو تايي اين اثر چيست؟ تقابل هاي دوگانه يكي از محوري ترين بنمايه در بوف كور است، كه در سه حوزه تضاد، پاردوكس و توصيف قابل بررسي است.