بررسي عوامل موثر براشاعه فناوري امضاء ديجيتال در سازمان هاي دولتي ايران

امضاء ديجيتال يكي از زيرساخت‌ها و الزامات جدا نشدني دولت الكترونيك محسوب مي‌گردد .در كشور ما عليرغم ايجاد زيرساخت‌هاي لازم جهت بهره‌برداري از فناوري امضاء ديجيتال به دليل سياست‌گذاري نادرست از اين فناوري به‌صورت بسيار محدود استفاده مي‌شود. هدف از اين مطالعه شناسايي عوامل تأثيرگذار بر انتشار فناوري امضاء ديجيتال در سازمان‌هاي دولتي ايران به‌منظور ارائه راهكارهاي سياستي مناسب جهت اشاعه اين فناوري مي‌باشد. بدين منظورعوامل شناسايي‌شده در قالب چارچوب معتبر « فناوري، سازمان و محيط» دسته‌بندي گرديده و تأثيرگذاري آن‌ها با استفاده از آزمون‌هاي معادلات ساختاري مورد تحليل قرار گرفت. نتايج اين تحقيق كه با استفاده از روش تحقيق تركيبي (كمي-كيفي) انجام شده است نشان مي‌دهد كه چهار عامل سازگاري، پيچيدگي، پشتيباني قانوني و اعتماد به عرضه‌كننده فناوري تأثير مهم‌تري نسبت به ساير عوامل در اشاعه فناوري امضاء ديجيتال در سازمان‌هاي دولتي ايران دارند. با توجه به نتايج آزمون فرضيه‌هاي تحقيق، توصيه‌هاي سياستي در قالب سه دسته سياست‌هاي عرضه محور، تقاضامحور و عرضه و تقاضامحور پيشنهادشده است