انعطاف پذيري اثر معماري: ريشه ها و آسيب ها در دوران معاصر

Felexibility in contempoaray architecture: Roots and pathologies

العطاف پذيري به مفهوم قابليت پاسخگوپي به شرايط تغيير يابنده, يكي از ويژگي هاي مهم پديده هاي هستي و از جمله اثر معماري است. يا توجه به تغييراث مداوم زندگي و تغييرات و تفاوت هاي نيازهاي كاربر و يا كاربران» توجه به مفهوم اتعطاف پذيري در معماري از ديرباز مورد توجه بوده است.اين موضوع در زندگي شتابناك انسان معاصر كه يا تغييراث عمده و با بسامدهاي پياپي كوناه شونده روبرو مي گرددء ضرورتي مضاعف مي يايد .در دوران معاصر همراه با پيشرفت تكنولوژي» تحولات شگرفي در عرصه معماري و از حمله انعطاف پذيري بوجود آمده است.لذا روش ها و گونه هاي متعددي در اين زمينه ظهور يافته است.اما بدلايلي بنظر مي رسد كه اين پيشرفت‌ها -علي رغم تلاش هايي كه صورت گرفته است- در جچهت بالا بردن انعطاف عملكردي اثر معماري, به اندازه كافي كارامد نبوده است.اين نوشتار از يكطرف به علل اتعطاف پذبري در اثر معماري و معرقي روش هاي آبداعي ذر اين زمينه خصوصا در دوران مدرن مي پردازد .از طرف ديگر در جستجوي آن است كه با نگاهي آسيب شناساته ريشه هاي اين ناكارآمدي را تحليل نمايد. نيايتا سش‌قالاتموجود 3 اين زمينه را متا تالايا ديدگاه متاخر دسته بندي مي نمايد.