بررسي علل ناكارآمدي سياستگذاري ايران در پيشگيري اوليه از سوء‌مصرف مواد مخدر

سو‌ء‌مصرف موادمخدر در ايران همواره به عنوان يك دغدغه براي مردم و سياستگذاران مطرح بوده است. نتايج پيمايش ملي ارزش‌ها و نگرش‌هاي ايراني نيز نشان مي‌دهد كه ايرانيان اعتياد را پس از بيكاري و گراني، در ردة سوم مسائل جامعة ايران قرار داده‌اند. مقاله حاضر تلاش دارد با رويكردي آسيب‌شناسانه‌، علل ناكارآمدي سياستگذاري جمهوري اسلامي ايران را در پيشگيري اوليه از سوء‌مصرف مواد مخدر تعيين نمايد. روش تحقيق در اين مقاله، روش كيفي نظريه داده‌بنياد و جامعه مورد مطالعه نيز مشتمل بر چهار گروه سياستگذاران، مديران اجرايي، صاحب‌نظران و ذينفعان (معتادان بهبوديافته) است. داده‌هاي جمع‌آوري شده در مراحل كُدگذاري مورد تجزيه و تحليل قرار گرفته‌اند و از حدود 282 مورد مفهوم اوليه،22 مورد مفهوم محوري و در نهايت 3 مقوله مشترك در آسيب‌شناسي سياست‌ها احصاء گرديده است. يافته‌هاي تحقيق حاكي از آن است كه سه مقوله مشترك در قالب علل نظري، سياستي و اجتماعي به عنوان علل اصلي ناكارآمدي سياست‌هاي پيشگيري اوليه از سوءمصرف مواد مخدر در ايران مطرح بوده‌اند.