آسيب‌شناسي بُعد سياسي حكمراني آب در ايران (1392-1368)

امروزه در سطح جهاني اين عقيده بصورت فزاينده­اي مورد پذيرش قرار گرفته است كه «بحران آب» در واقع بحرانِ حكمراني آب است؛ با توجه به اهميت مفهوم «حكمراني آب» در سياستگذاري منابع آب، اين نوشتار در تلاش بوده تا « بُعد سياسي» كه در واقع  مهمترين  بُعد از ابعاد حكمراني آب محسوب مي شود در ايران  را  در يك دوره 24  ساله با كمك روش تحليل شبكه‌اي  مورد آسيب‌شناسي قرار دهد. يافته‌هاي پژوهش حاضر  حاكي آن است كه به‌دليل  تمركز بيش از حد قدرت تصميم‌گيري در نهادهاي دولتي (بخصوص وزارت نيرو)، فقدان امكان مشاركت ذي‌نفعان  و بخش غير دولتي در فرايند سياستگذاري منابع آب، بُعد سياسي حكمراني آب در ايران كاملا مخدوش بوده و همين امر از جمله عوامل زمينه‌ساز ناكارآمدي سياست‌هاي آب و در نهايت وقوع بحران آب در كشور  بوده است.