تأثير آموزش مهارت‌هاي ارتباط با بيمار به روش ايفاي نقش بر خودكارآمدي دانشجويان پرستاري

The Effects of Teaching the Communication Skills to Patients Through Role-Playing Method on Nursing Students' Self-Efficacy

مقدمه: آموزش مهارت‌هاي ارتباط حرفه‌اي مي‌تواند در توسعه خودكارآمدي فراگيران مؤثر باشد. در آموزش ارتباط با بيمار بر استراتژي‌هاي فعال و دانشجو ـ محور مانند ايفاي نقش، تأكيد بيشتري شده است. ازاين‌رو مطالعه حاضر با هدف تعيين تأثير آموزشِ ارتباط با بيمار به‌روشِ ايفاي نقش، بر خودكارآمدي دانشجويان پرستاري انجام شد. روش‌كار: اين مطالعه نيمه‌تجربيِ دوگروهي، با طرح قبل و بعد انجام شده است. از بين 15 گروه از دانشجوياني كه معيارهاي ورود به مطالعه را داشتند، به‌صورت تصادفي، چهار گروه به‌روش ايفاي نقش (32 نفر) و چهار گروه به‌روشِ آموزش روتين (32 نفر) انتخاب شدند. دانشجويان، پرسش‌نامه خودكارآمدي Sherer را در ابتدا و انتهاي مطالعه كامل كردند. مداخله شامل برنامه آموزشي ارتباط با بيمار بود كه به‌روشِ ايفاي نقش در دوره كارآموزيِ فراگيران اجرا شد. داده‌ها با نرم‌افزار SPSS نسخه 16 و با سطح معني‌داري 95% تجزيه‌وتحليل شد. يافته‌ها: دانشجويانِ گروه ايفاي نقش و گروه كنترل از نظر ويژگي‌هاي فردي با يكديگر مشابه بودند. اگرچه نمرات خودكارآمدي دانشجويانِ گروه كنترل در ابتداي ورود به مطالعه از گروه ايفاي نقش بيشتر (0/05>P) بود، پس از تعديل نمرات بدو ورود، آزمون واريانس مشترك، پيشرفت قابل ملاحظه‌اي در نمره خودكارآمدي دانشجويانِ گروه ايفاي نقش نشان داد (0/001>P). نتيجه گيري: به‌كارگيري روش آموزشي ايفاي نقش در مقايسه با روش آموزش سنتي، مي‌تواند به ارتقاي خودكارآمدي دانشجويان پرستاري كارشناسي منجر شود.

Introduction: Teaching the professional communication skills can be effective in developing the learners’ self-efficacy. In the patients' training with communication skills, the active and student-centered learning methods, such as role-playing, are emphasized. Therefore, this study was run to determine the effects of applying the role-playing method to communication education on the self-efficacy and communication skills of nursing students. Methods: This controlled before-after quasi-experimental study was conducted in Hamadan University of Medical Sciences in 2015. Out of 15 student groups, four groups were randomly assigned to the role-playing (n=32) and four groups to the routine (n=32). Sherer's self-efficacy questionnaire was completed by students at the beginning and end of clinical education. Patient-nurse communication program training through role-playing method was implemented during the interval period. Data analysis was run using SPSS16 by statistical tests at 95% confidence level. Results: Students in the role-playing group were compared to the conventional group in terms of the individual characteristics (P >0.05). At the baseline, the control group had higher self-efficacy than those in the role-playing group (P<0.05). But after the intervention, analysis of covariance showed that the significant progress was only made in the role-playing students' self-efficacy compared to the control group when baseline score differences were controlled (P<0.001). Conclusion: Using an active role-playing method can lead to self-efficacy of undergraduate nursing students in comparison with the traditional method.