سرمقاله: قبيله خشونت

قبيله خشونت محمد بن‌عبدالوهاب كه به كمك استكبار جهاني توانست فرقة انحرافي وهابيت را در اواخر قرن يازدهم بنيان نهد، با اعلام جهاد عليه مسلمانان و با نسبت دادن كفر، شرك و بدعت به آنان، اعراب باديه‌نشين منطقه نجد را تحريك كرد و به كمك ابن‌سعود لشكري فراهم ساخت، آنان با حمله به شهرها و روستاهاي مسلمان‌نشين، مردم را كشتند و اموال آنان را به‌عنوان غنايم جنگي غارت كردند 1 و با اشغال مكه و مدينه، منطقه نجد و رياض را كه اكثر مردم اين شهرها سني‌مذهب بودند، با خشونت تمام به خاك و خون كشيدند و با خون‌ريزي و غارت، حاكميت خويش را تثبيت كردند. ابن‌بشر در ادامه درباره حمله وهابيان به منطقه حرمه و رياض مي‌نويسد: لشكر عبدالعزيز شبانگاه هنگام برگشت (از غارت اين شهرها و به خاك و خون كشيدن مردم آنها) وارد منطقه حرمه شدند و پس از طلوع فجر به دستور عبدالله، پسر عبدالعزيز، تيراندازان به‌صورت دسته‌جمعي به شهر تيراندازي كردند و صداي مهيب تيرها، شهر را به لرزه درآورد؛ به‌گونه‌اي‌كه بعضي از زنان حامله سقط كردند و مردم به وحشت افتادند و شهر به محاصره درآمد و مردم شهر، نه توان مقاومت و نه امكان فرار از شهر را داشتند. 2 دكتر محمد عوض الخطيب مي‌گويد: لشكري نزديك به بيست هزار نفر از اعراب نجد، كربلا را محاصره كردند و ناگهان وارد آن شدند اهل آنجا را به‌سرعت كشتند و حتي براي كودكان نيز راه نجاتي نبود."