تلاشي براي شناخت باطن احكام فقهي

احكام فقهي، داراي معناي ظاهري و باطني هستند. بحث از معناي ظاهري و باطني الفاظ، يك بحث زبان­شناسي و معناشناسي است و جايگاه آن در قسمت مباحث الفاظ (يا در صورت وجود، بخش ملازمات عقليه) درعلم اصول فقه است. معناي باطني هرگز متناقض با ظاهر نيست؛ بلكه اصلي­ترين معبر دست­يابي به باطن الفاظ، همان ظاهر الفاظ و گذر كردن قاعده­مند از آن است. بشر عادي توانايي دستيابي به حداقل بخشي از معناي باطني احكام و افعال فقهي را دارد. معناي ظاهري در جمله‌ها و الفاظ عبارت است از: معناي غير غامض، دلالت مستقيم و مطابقي الفاظ. معناي باطني الفاظ و جملات عبارت است از: معناي غامض و پوشيده در سطوح مختلف دلالت­هاي لفظي اعم از معناهاي دوّم مطرح شده در علم معاني، لوازم عقلي كلام، اهداف سخن، مفاهيم موافق و مخالف، تنقيح مناط قطعي، معنايي كه از الغاء خصوصيت از كلام به دست مي­آيد و ... .