بررسي ميزان كوتاهي باقيمانده از بيماري لگ كالوپرتس پس از روش هاي مختلف درمان

Residual shortening of limb after Legg-Calve-Perthes disease with different treatment modalities

سابقه و هدف: در بيماري (LCP) Legg calve porthes، كوتاهي باقيمانده اندام گرفتار منجر به لنگش و اختلال راه رفتن مي‌گردد. هدف اين مطالعه بررسي اختلاف طول اندام به‌روش دقيق راديوگرافي تله متريك به‌جاي روش مرسوم و پر خطاي باليني در پايان سن بلوغ و بررسي پاسخ جبراني طول استخوان‌هاي ران و تيبياي همان طرف مي‌باشد. مواد و روش‌ها: كوتاهي باقيمانده اندام گرفتار در سن بلوغ اسكلتي به‌روش راديوگرافي تله‌متريك در 46 بيمار مبتلا به بيماري LCP نمونه‌گيري شده به‌روش سرشماري، اندازه‌گيري و توسط راديولوژيست واحد گزارش شد. بيماران در سه گروه جراحي استئوتومي واروس (Femoral varus osteotomy, FVO)، ارتوز ابداكشن (Abduction aothosis - AO) و عدم درمان، هر كدام به تعداد مساوي 16 بيمار طبقه‌بندي شده بودند و نتايج سه گروه با يك‌ديگر مقايسه گرديده است. يافته‌ها: كوتاهي باقيمانده در گروه AO به‌وضوح بيش از گروه FVO و تا حدي بيش از گروه درمان نشده بود. طول استخوان ران در هر سه گروه تقريباً يكسان (به ترتيب به‌طور متوسط كوتاهي mm5/12 در گروهAO ، mm1/11 در گروه FVO و mm4/10 در گروه درمان نشده) بود ولي طول استخوان تيبياي همان‌طرف به‌صورت معناداري در سه گروه متفاوت بود (mm8/2 كوتاهي در گروهAO ، mm1 بلند شدن در گروه درمان نشده و mm6/1 بلند شدن در گروه FVO). مجموع كوتاهي اندام در گروه FVO كم‌تر و گروه AO بيش از همه (حتي بيش از گروه درمان نشده) بود. نتيجه‌گيري: به‌نظر مي‌رسد بروز پديده رشد جبراني استخوان تيبياي همان‌طرف عامل اختلاف طول كم‌تر و نتايج بهتر در گروه FVO بوده و علت كوتاهي قابل توجه استخوان ران گرفتار و استخوان درشت ني همان‌طرف در گروه AO آتروفي ناشي از كاهش استفاده از اندام (آتروفي ديس‌يوز) و توجيه‌كننده نتايج نامناسب نهايي باشد.

سابقه و هدف: در بيماري (LCP) Legg calve porthes، كوتاهي باقيمانده اندام گرفتار منجر به لنگش و اختلال راه رفتن مي‌گردد. هدف اين مطالعه بررسي اختلاف طول اندام به‌روش دقيق راديوگرافي تله متريك به‌جاي روش مرسوم و پر خطاي باليني در پايان سن بلوغ و بررسي پاسخ جبراني طول استخوان‌هاي ران و تيبياي همان طرف مي‌باشد. مواد و روش‌ها: كوتاهي باقيمانده اندام گرفتار در سن بلوغ اسكلتي به‌روش راديوگرافي تله‌متريك در 46 بيمار مبتلا به بيماري LCP نمونه‌گيري شده به‌روش سرشماري، اندازه‌گيري و توسط راديولوژيست واحد گزارش شد. بيماران در سه گروه جراحي استئوتومي واروس (Femoral varus osteotomy, FVO)، ارتوز ابداكشن (Abduction aothosis - AO) و عدم درمان، هر كدام به تعداد مساوي 16 بيمار طبقه‌بندي شده بودند و نتايج سه گروه با يك‌ديگر مقايسه گرديده است. يافته‌ها: كوتاهي باقيمانده در گروه AO به‌وضوح بيش از گروه FVO و تا حدي بيش از گروه درمان نشده بود. طول استخوان ران در هر سه گروه تقريباً يكسان (به ترتيب به‌طور متوسط كوتاهي mm5/12 در گروهAO ، mm1/11 در گروه FVO و mm4/10 در گروه درمان نشده) بود ولي طول استخوان تيبياي همان‌طرف به‌صورت معناداري در سه گروه متفاوت بود (mm8/2 كوتاهي در گروهAO ، mm1 بلند شدن در گروه درمان نشده و mm6/1 بلند شدن در گروه FVO). مجموع كوتاهي اندام در گروه FVO كم‌تر و گروه AO بيش از همه (حتي بيش از گروه درمان نشده) بود. نتيجه‌گيري: به‌نظر مي‌رسد بروز پديده رشد جبراني استخوان تيبياي همان‌طرف عامل اختلاف طول كم‌تر و نتايج بهتر در گروه FVO بوده و علت كوتاهي قابل توجه استخوان ران گرفتار و استخوان درشت ني همان‌طرف در گروه AO آتروفي ناشي از كاهش استفاده از اندام (آتروفي ديس‌يوز) و توجيه‌كننده نتايج نامناسب نهايي باشد.