بررسي زمينه‌ها و راه‌هاي ورود تشيع به مغرب

اهالي مغرب پس از وقوع فتح اسلامي، مذهب مالكي را برگزيدند و بر اساس آن عمل كردند. به همين دليل مجالي براي رشد و گسترش ساير مذاهب ايجاد نشد؛ اما منابع تاريخي حاكي از آن است كه تشيع در ميان اهالي مغرب، به‌خصوص بربرها، رسوخ كرد؛ چراكه آنها اهل ‌بيت (ع) و علويان را تنها ملجأ آرزوها و حقوق خود مي‌دانستند. وانگهي استبداد سياسي و فكري امويان و عباسيان مانع از فعاليّت امامان شيعه و علويان نشد و آنها از راه‌هاي مختلف درصدد تبليغ تشيع در مغرب برآمدند. بنابراين، نفوذ تشيّع در مغرب، به زمان‌هايي قبل از قيام ادريسيان (172-375 ه.ق.) و فاطميان (297-567 ه.ق.) باز مي‌گردد. تشيع به سه شيوه يعني از طريق بربرهاي دوستدار اهل ‌بيت (ع)، داعيان امام صادق (ع) و علويان، به مغرب راه يافت و گسترش سريع دعوت فاطميان در افريقيه و مغرب، حكايت از نفوذ تشيّع و آشنايي مغربيان با عقايد و افكار تشيّع دارد. بررسي زمينه‌ها و راه‌هاي ورود تشيّع به مغرب موضوع اين نوشتار است كه با استناد به منابع تاريخي و به شيوه توصيفي تحليلي و روش كتاب‌خانه‌اي بدان پرداخته خواهد شد.