نسبت انسان و خدا در اپيستمه‌هاي سه‌گانه

اين پژوهش تلاش مي كند چگونگي نسبت انسان و خدا در اپيستمه‌هاي سه‌گانه‌ي كتاب نظم اشياء بپردازيم. مسأله‌ي اصلي فوكو در اين كتاب، چگونگي شكل‌گيري انسان به ‌عنوان «سوژه»ي دانش در تاريخ تحول اپيستمه‌(از رنسانس تا مدرن) با محوريت نسبت ميان واژگان و اشياء است. براساس اپيستمه و فكر حاكم در هر عصر، از يك سو امكان تشخيص اينكه دانش و معرفت در هر عصر بر اساس چه نظمي شكل مي‌گيرد، فراهم مي‌شود و از سوي ديگر برداشت‌هاي متفاوت از انسان و جايگاه وي در هر دوره از تاريخ انديشه آشكار مي‌شود. در اين مقاله درصدد هستيم در كنار چگونگي تكوين مفهوم انسان به عنوان سوژه‌ي دانش، نسبت و ارتباطي كه انسان در اين گستره با خداوند برقرار مي‌كند را مورد تعمق قرار دهيم. همچنين از آنجا كه اپيستمه و فضاي معرفتي هر عصر همواره در تحول و دگرگوني است، نسبت انسان و خدا نيز نمي‌تواند كيفيتي ثابت داشته باشد و بر يك حال باقي بماند. لذا تلاش مي‌كنيم به بررسي هر چند اندك پيش زمينه‌هايي بپردازيم كه درك ما از جهان پيرامون و مناسباتمان با طبيعت، واژگان و چيزها و نهايتاً نسبتمان با خدا را دستخوش تأويل‌هاي متفاوت مي‌كنند.