بررسي و شناسايي مدل هوشمند يادگيري همراه تعاملي جهت ارتقاء ايمني در راه آهن

سامانه‌ يادگيري همراه تعاملي به‌عنوان ابزاري براي تحقق نظريه هيتاگوژي قابل طرح و بررسي است. اين رويكرد به‌عنوان زنجيره‌اي از آندراگوژي مطرح است و نگاه فرآيندي دارد. با توجه به اهميت ارتقاء ايمني در بهره‌برداري راه‌آهن، تجهيزات متعددي در حوزه‌هاي تأسيسات زيربنايي، ناوگان و سير و حركت اين وظيفه را بر عهده دارند. مسئله‌اي كه راه آهن با آن روبرو است، ضعف در بهره‌برداري مطمئن از اين تجهيزات و نگهداري و تعميرات (نت) نامطلوب ناشي از عدم آموزش اثربخش است كه مي‌توان به‌عنوان يكي از عوامل ايجاد سانحه از آن نام برد. جامعه آماري اين پژوهش لوكوموتيورانان شركت راه‌آهن جمهوري اسلامي ايران به تعداد 3000 نفر بودند كه به روش خوشه اي 340 نفر به ‌عنوان نمونه انتخاب شدند. ضمن بررسي و مطالعه مدل‌ها و رويكردهاي يادگيري، از طريق به‌كارگيري ابزارهاي آماري، مدلي هوشمند براي حركت از آموزش به سمت يادگيري همراه، مشاركتي، همه‌جا حاضر و زمينه آگاه، متناسب با راه‌آهن كشور و زيرساخت‌هاي موجود به‌وسيله نرم‌افزار SmartPLS طراحي و پياده‌سازي شد. تأثير استقرار اين سامانه بر ايمني و مؤلفه كاهش خطرات بالفعل محيط كار ، مورد بررسي قرار گرفت. نتايج پژوهش نشان داد استقرار سامانه هوشمند يادگيري همراه تعاملي از طريق اثرگذاري بر قابليت اطمينان، قابليت دسترسي و عملكرد شخصي لوكوموتيوران، بر ايمني تأثير گذار است.