مبناگزيني‌هاي ناگزير مبناگريزان؛ نقدي بر مقاله «دانشگاه در آئينه تاريخ يا جغرافيا»

مقاله «دانشگاه در آئينه تاريخ يا جغرافيا» تأملي است در فلسفه ‌تعليم و تربيت كه طي آن به وارسي و نقد مباني معرفتي نظام آموزشي ايران پرداخته است. نظام آموزش عالي در ايران حسب تلقيِ آن مقاله، مبناگرايانه و تاريخي است و لذا مانع رشد ظرفيت‌هاي فكري كنش‌گران اين عرصه، يعني استاد و دانشجو بوده است و راه‌ درمان آن نيز تغيير و انتقال به گفتمان جغرافياگرايي است. مقاله حاضر در واقع مروري است بر مقاله ‌مذكور و در مقام نقد آن مدعي است كه اولاً بر پشتوانه‌هاي نااستواري تكيه كرده و ثانياً به آنچه از گفتمان پست‌مدرن در اين باب اخذ نموده نيز پايبند نمانده است و لذا نتوانسته مصداق مطابقي از رهيافت مورد توصيه خود باشد. اين ناهمراهي و خلاف‌آمد‌ها خود را در سطوح مختلف و در جاي جاي مقاله نشان داده‌اند و لذا معروض نقد‌هاي نظري و مفهومي ما واقع شده‌اند.