بررسي جامعه‌ شناختي رابطه بين كيفيت زندگي و طرد اجتماعي (مورد مطالعه: ساكنان منطقه 18 شهر تهران)

مقاله حاضر به رابطه بين كيفيت زندگي و طرد اجتماعي مي‌پردازد. طرد اجتماعي به‌عنوان متغير وابسته اين تحقيق شامل چهار مؤلفه مشاركت اجتماعي، يكپارچگي هنجاري، دسترسي به حقوق اجتماعي و محروميت مادي است. روش اين تحقيق پيمايشي بوده و براي گردآوري اطلاعات از ابزار پرسشنامه استفاده شده است. حجم نمونه 384 نفر محاسبه و نمونه‌ها به روش نمونه‌گيري خوشه‌اي چند‌مرحله‌اي و تصادفي در بين ساكنان منطقه 18تهران انتخاب شده است. يافته‌هاي تجربي نشان مي‌دهد بيش از نيمي (7/50 درصد) از اجتماعات هدف از نظر ميزان طرد اجتماعي در سطح بالا و (8/40 درصد) نيز در سطح متوسط قرار دارند. همچنين بين طرد اجتماعي و ابعاد كيفيت زندگي شامل مسكن، امكانات و خدمات شهري، حمل‌ونقل شهري، تفريحات و سرگرمي‌ها، امنيت و ايمني و محيط زيست هم‌تغييري وجود دارد؛ بدين معني كه با كاهش ميزان‌هاي طرد اجتماعي در منطقه، ميزان رضايت‌مندي از ابعاد كيفيت زندگي افزايش مي‌يابد.