بررسي توزيع فضايي و مدل تلفات انساني در بافت فرسوده منطقه 12 شهر تهران بر اساس شاخص‌هاي كالبدي بازآفريني پايدار شهري

مقدمه: بخش عمده‌اي از بافت‌هاي فرسوده شامل هسته اوليه و اصلي شهر مي‌باشند كه در گذر زمان نتوانسته‌اند تطابق لازم را با رشد شتاب‌زده مدرنيسم پيدا كنند. دراين‌بين، يكي از پرچالش‌ترين مباحث مطرح در چند دهه اخير، موضوع مديريت بازآفريني و حل چالش بافت‌هاي فرسوده و ناكارآمد شهري است. روش: پژوهش حاضر به لحاظ هدف، توسعه‌اي ـ كاربردي و ازلحاظ روش‌شناسي، توصيفي ـ تحليلي مبتني بر مطالعات كتابخانه‌اي و بررسي‌هاي ميداني است. دراين‌بين، ابتدا براي بررسي وضعيت بافت فرسوده و دستيابي به اهداف پژوهش، شاخص‌هاي كالبدي اسكلت ساختمان، جنس مصالح، تعداد طبقات، دانه‌بندي، قدمت ساختمان، نفوذپذيري و كيفيت ابنيه استخراج شد. در ادامه، براي كشف روند الگو جهت اثرگذاري شاخص‌هاي منتخب بر بازآفريني در بافت فرسوده از ابزار رگرسيون فضايي جغرافيايي (GWR) و همچنين براي وزن‎دهي به شاخص‌هاي موردمطالعه و داده‌هاي فضايي از روش خودهمبستگي فضايي، ابزار Generate Spatial Weights Matrix موجود در نرم‌افزار ArcGis استفاده شد و نيز براي بررسي مدل تلفات انساني و توزيع فضايي تلفات در بافت فرسوده منطقه 12 از روش‌هاي (نوروزي، ملويل و سلمونز) استفاده شده است. يافته‌ها: در تعيين طبقه‌بندي شاخص‌هاي بازآفريني در بافت فرسوده بيشترين ضريب را در بين عوامل تأثيرگذار در بازآفريني شاخص‌هاي اسكلت ساختمان و تعداد طبقات با ضريب 96/0 و 94/0 دارند و كمترين ضريب مربوط به شاخص تعداد واحد با ضريب 71/0 است.  نتيجه‌گيري: همچنين نتايج بررسي مدل تلفات انساني نشان داد كه بيشترين وضعيت تلفات با تعداد 106584 نفر با ضريب M4d در وضعيت تلفات بلافاصله پس از فروريختن قرار دارند.