تفسير جنّت آدم(ع) در احاديث اماميه

جنّت، اصطلاحي قرآني، براي اشاره به نخستين سكونت‌گاه آدم(ع) و همسرش است. بر پايۀ آيات قرآن، جنّت جايگاه مهمي در حيات آدم(ع) و همسرش دارد؛ زيرا آغاز زندگي مشترك آنان در اين مكان بوده است و نافرماني آن دو نفر نيز در اين جنّت بوده است. تعيين موقعيت مكاني آن يكي از مسائل تفسيري قصۀ آدم است كه در تعيين آن، ميان قرآن‌پژوهان اختلاف نظر جدي وجود دارد. يكي از نظريات رايج، فرازميني، يا بهشتي و آسماني بودن مكان جنّت است، كه واقعيت تاريخي و زميني جنّت را انكار مي‌كند و آن را به جهان ديگري احاله مي‌دهد. اين پژوهش، بر پايۀ احاديث اماميه، اين نظريه را نقد مي‌كند. نبود مستندات روايي معتبر، مخالفت با عقل، و تعارض با قرآن، از جمله مهم‌ترين آسيب‌هاي اين نظريه است. در مقابل اين نظريه، ديدگاه احاديث اماميه قرار دارد كه بر زميني بودن اين جنّت تصريح دارد و آسيب‌هاي ذكر شده بر آن وارد نيست.